Trouw | Op Curaçao neemt de armoede hand over hand toe

Dick Drayer

In zorgcentrum Jurmalenne kookt eigenaar Julie Hanley zelf. “Vandaag geen appel of banaan bij de rijst”, zegt ze. “Het geld is op.” | Berber van Beek

De Curaçaose autoriteiten namen drastische maatregelen om besmettingen te voorkomen. Dat lukte, maar de prijs was hoog. Tienduizenden mensen verloren hun baan en overleven nu met behulp van voedselpakketten.

Zo op het eerste gezicht is Marryelma Hato niet arm. Ze is medisch pedicure en schoonheidsspecialiste en heeft een nagelsalon. Wie haar praktijk bezoekt, mag via een elektrisch bediend hek met de auto het terrein oprijden. Maar schijn bedriegt. “Ik struggle eigenlijk al jaren, maar heb nu nauwelijks nog klanten”, zegt Hato. “Vandaag een, gisteren twee, maar de afgelopen week niemand. Veel van mijn klanten hebben geen werk meer en zien nagels als luxe: daar wordt als eerste op bezuinigd. Afgelopen maand verdiende ik 500 gulden, zo’n 240 euro. Voor Covid zat ik op 1800 gulden.”

Het Centraal Bureau voor de Statistiek op Curaçao heeft in 2018 berekend dat een eenoudergezin met twee kinderen 2100 gulden moet verdienen om boven de armoedegrens te blijven. Een kwart van de 60.000 huishoudens op Curaçao zat er in 2011 onder. Nieuwe cijfers zijn er niet. Hoeveel mensen nu hun baan zijn verloren, weten ze op het ministerie van sociale zaken niet, maar het is veel. “Er is een immense informele economie”, zegt minister Hensley Koeiman. Hij kreeg eind augustus ruim zesduizend extra aanvragen voor steun. Die kan hij lang niet allemaal honoreren. “Bij 60 procent van de aanvragen gaat het mis en is de informatie niet volledig.”

Crisisschulden stapelen zich op

Hato heeft nog geen steun gekregen. Voor de huur van haar huis en praktijk betaalt zij elke maand 1000 gulden. “Ik heb een regeling getroffen met mijn huisbaas en betaal nu 600 gulden totdat de crisis voorbij is. Daarna moet ik het verschil wel terugbetalen.” Ze heeft een achterstand op haar water- en stroomrekening. In normale tijden word je op Curaçao meteen afgesloten, maar dat mag niet meer van overheidswege, vanwege de crisis.

Hato krijgt nu hulp van Caroline Kooistra. Zij runt al twintig jaar een stichting tegen kindermishandeling en richt zich daarbij vooral op armoedebestrijding. “Veel mensen zijn aangewezen op hun eigen sociale netwerk, familie en vrienden, mensen die vaak zelf ook in de problemen zitten”, zegt ze.

Hato’s moeder springt ook bij om het gezin te onderhouden. “Ik ben niet arm in de zin dat ik niet kan eten, maar zonder de hulp van mijn moeder lukt het niet. Zij heeft een pensioen van de overheid, van mijn overleden vader en van haar vroegere werk. Vaak belt ze op om te vragen of ik wel eten heb en dan zegt ze dat ik met de kinderen moet komen. Als ik daar ben, komen er ook mensen uit haar straat langs voor een maaltijd.”

Het zorgcentrum dubbelt als daklozenopvang

De situatie van de 75-jarige moeder van Hato staat in schril contrast met de ouderen die wonen in zorgcentrum Jurmalenne, verderop in de wijk. Een privézorgcentrum, zoals er vele zijn op het eiland. “Vandaag geen appel of banaan bij de rijst”, zegt Julie Hanley, eigenaar en oprichter van het centrum. “Het geld is op.”

Er wonen acht ouderen in haar centrum, in vier kamers. Eén kamer heeft een werkende airconditioning, in de andere kamers is het snikheet. De meeste bewoners liggen op bed. Er is geen geld voor dagbesteding. “Ik doe hier niets, maar ze zorgen goed voor me”, zegt Eulogio Josephus. Hij is nog maar zestig, maar is blind en dakloos en mag tijdelijk blijven van Hanley. “Hij betaalt niet, want hij heeft helemaal geen geld.”

Een andere bewoner is ook dakloos, de overige ouderen moeten hun pensioen van 850 gulden inleveren in ruil voor zorg. Maar met maar zes betalende bejaarden kan het zorgcentrum niet overleven. “Curaçao was al duur, maar de boodschappen zijn nu, tijdens Covid, onbetaalbaar geworden”, zegt Hanley. “We leven op de pof. Ik heb overal schulden. Ik beslis elke maand welke rekening ik wel en welke ik niet ga betalen. Ik heb nu zelfs geld geleend om boodschappen te kunnen doen. Twee voedselbonnen van samen 300 gulden heb ik gekocht, aan het eind van deze maand moet ik 348 gulden terugbetalen. Ik weet nog niet hoe.”

Marryelma Hato heeft inmiddels besloten terug te gaan naar Nederland. “Ik hou van mijn land, maar ik kom op Curaçao niet meer vooruit. Ik voel me soms net een hond die achter zijn eigen staart aan rent. In Nederland kan ik wellicht weer werk krijgen, zoals vroeger. Dat is beter voor mijn kinderen. Hier is geen toekomst voor ze.”

Bron: Trouw

17 Reacties op “Trouw | Op Curaçao neemt de armoede hand over hand toe

  1. Onze politici….laagste van het laagste soort
    Totaal geen realiteitszin.
    Zo denkt onze politicus
    Ik eerst…..e
    Dan mijn familie
    Dan mijn vrienden
    Dan een hele tijd niets….
    En dan Buchi wan en de zijnen

  2. Het is toch schandalig dat op dit moment duizenden hotel kamers leeg staan. Daar kunnen deze mensen en anderen voorlopig ondergebracht worden, die kamers staan toch leeg.

    Wellicht kunnen ze scholieren als stagiaires inzetten om een handje te helpen en op die manier de kosten drukken. “Kaminda tin un boluntad tin un salida, Dios kier juda pero nos mes tin ku hasi un esfuerso’. Dios bendiciona nos.

  3. Ik probeer steeds te begrijpen hoe de ministers/regering zichzelf in de spiegel aan durven te kijken en nota bene een dikke loonsverhoging voor hunzelf te accorderen. Dat dit anno 2020 in ons Koninkrijk nog kan vind ik ook niet te bevatten

    Politici veranderen nooit

  4. Ik probeer steeds te begrijpen hoe de ministers/regering zichzelf in de spiegel aan durven te kijken en nota bene een dikke loonsverhoging voor hunzelf te accorderen. Dat dit anno 2020 in ons Koninkrijk nog kan vind ik ook niet te bevatten.

    Politici op Curacao blijven hetzelfde

  5. Peter Almboom

    Ècht schrijnend dit maar helaas de realiteit.
    Zou graag willen weten waar dit is, breng ik er met alle liefde eten en zal ik de airco pogen te maken.

    Ik probeer steeds te begrijpen hoe de ministers/regering zichzelf in de spiegel aan durven te kijken en nota bene een dikke loonsverhoging voor hunzelf te accorderen. Dat dit anno 2020 in ons Koninkrijk nog kan vind ik ook niet te bevatten. Echt, stem alstublieft in met de broodnodige voorwaarden voor de broodnodige steun. Ten behoeve van een ieder!

  6. Wie het zorgcentrum wil helpen kan terecht bij Sizzy Dulfer. App haar op +5999 511 9704

  7. En ondanks de armoede verdienen Yamil Lasten en Philip Martis miljoenen!

  8. @Opmerker: is dat de taak van Dick of Trouw? Of misschien toch van het zorgcentrum zelf?

  9. Dick Drayer zet een verhaal op papier maar vergeet er bij te vermelden waar o.a. dit zorgcentrum is en hoe men telefonisch bereikbaar is.
    Misschien zijn er best mensen die hen financieel willen steunen of met levensmiddelen kunnen bijdragen aan deze noden.

  10. @CR
    Omdat mensjes zoals Kunneman het maar al te lekker vinden om van de zijlijn te vertellen hoe het wel moet…..natuurlijk zonder de instanties aan te vallen die hem en zijn maffia kantoortje betalen. Kunnemantje doet een plas en alles blijft zoals het was…. of niet mijn beste Frankie???

  11. De vruchten van 50 jaar Nos mes por bestuur, van crooks en nitwits, maar ook smarties die systematisch oplichtten….

    Nederland moet via Knops weer een boei uitgooien…..
    En krijgt van de elite steunende mefia de wind van voren….voor het bieden van hulp…met voorwaarden….

  12. Hopi tristu

  13. Curacao revisited

    Waarom hoor je Frank kunneman nooit over de armoede? Waarschijnlijk omdat hij er zelf geen last van heeft

  14. Diep en diep triest en Chebu Sluis wilt naar de VN omdat het tegen zijn mensenrechten is om op zijn salaris van 700.000 per jaar te bezuinigen.

  15. Pakkend verhaal.
    En dat is de realiteit, de regering weigert te regenen en te reageren waardoor de bevolking het zicht op een toekomst ziet vervagen. En dat zij die het nog kunnen zullen proberen het eiland te ontvluchten. Zij die niet meer kunnen zullen achterblijven.
    Dit is geen “brain drain” meer, dit gaat verder dit is afromen van de bevolking waarbij, als het zo doorgaat, alleen kansloze en capaciteit loze overblijven.

  16. Dat krijg je als klruterleidsters aan de grote mensen onderhandelingsaanschuiven!

  17. Maar ook al staat die 1 gulden/dollar in de overeenkomst dan betekent dat nog niet dat een rechter die vrijwaring hoeft goed te keuren. Er kunnen andere internationale wetten zijn die Curaçao mogelijk, al dan niet deels, in het gelijk stellen.
    In Nederland kan bv. een leverancier van een wasmachine in zijn leveringsvoorwaarden vermelden dat de garantietermijn 1 jaar is. Maar die voorwaarde is dan null and void (nietig) omdat de EU heeft bepaald dat bij zulke producten de garantietermijn 2 jaar moet zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *