32 C
Willemstad
• zondag 26 mei 2024

Extra | Journaal 24 mei 2024

Elke werkdag het laatste nieuws van Extra, nu ook in het Nederlands. Bron: Extra

Democracy now! | Thursday, May 23, 2024

 Democracy Now! is a national, daily, independent, award-winning news program hosted by journalists Amy Goodman and Juan Gonzalez. Democracy Now!’s War and Peace Report provides our audience...

Extra | Journaal 23 mei 2024

Elke werkdag het laatste nieuws van Extra, nu ook in het Nederlands. Bron: Extra

Democracy now! | Wednesday, May 22, 2024

 Democracy Now! is a national, daily, independent, award-winning news program hosted by journalists Amy Goodman and Juan Gonzalez. Democracy Now!’s War and Peace Report provides our audience...

Extra | Journaal 22 mei 2024

Elke werkdag het laatste nieuws van Extra, nu ook in het Nederlands. Bron: Extra

Democracy now! | Tuesday, May 21, 2024

 Democracy Now! is a national, daily, independent, award-winning news program hosted by journalists Amy Goodman and Juan Gonzalez. Democracy Now!’s War and Peace Report provides our audience...
- Advertisement -spot_img

Column NRC | Mediamaatje

HomeAuteursColumn NRC | Mediamaatje

Door Frits Abrahams voor NRC Handelsblad

Bram Moszkowicz
Bram Moszkowicz: Mediamaatje

Het beste aan de persconferentie van Bram Moszkowicz, gisteren in Nieuwspoort, was de toepasselijke muziek die hij voor zijn glorieuze opkomst had gekozen: That’s Life van Frank Sinatra.

Niet zozeer vanwege de tekst van deze song (met regels als: Each time I find myself flat on my face/ I pick myself up and get back in the race ) maar meer omdat die gezongen werd door een zanger die vrienden had onder de grootste gangsters van Amerika. Dat móést Moszkowicz wel aanspreken.

Ooit werd hij erg boos toen Jort Kelder hem maffiamaatje noemde, maar sindsdien gebruikt hij het zelf als een soort geuzennaam. Hij verwijst er gretig naar tijdens zijn openbare optredens en hij gaf zijn laatste boek zelfs de titel Maffiamaat .

Wat je ook van hem mag denken, Moszkowicz bijt niet in de hand die hem jarenlang heeft gevoed. Toch zou ik hem eerder een mediamaatje dan een maffiamaatje willen noemen. Hij heeft een haat-liefde-verhouding met de pers; dat was ook op die persconferentie weer goed te merken. Hij haat de journalisten die hem kritisch volgen, zoals Marcel Haenen van NRC Handelsblad, maar tegelijkertijd beseft hij dat hij zonder de media nauwelijks bestaansrecht heeft.

Ze hebben elkaar nodig, Moszkowicz en de media, en daarom dansen ze steeds om elkaar heen als kwispelende hondjes. De media, de tv voorop, willen exclusieve interviews met hem (hoe vaak zou alleen al Jeroen Pauw hem niet geïnterviewd hebben?), en Moszkowicz krijgt van de media de publiciteit die hij voor zijn vak – eerst advocaat, nu politicus in spe – nodig heeft.

Wat mij gisteren een beetje van hem tegenviel, was zijn humorloze reactie op de niet ongeestige vraag van Haenen of hij ook premier van Nederland wilde worden:

„Uit uw mond vind ik dat om verschillende redenen een merkwaardige vraag, meneer Haenen, maar zover heb ik nog niet doorgedacht.”

Hij had beter kunnen antwoorden:

„Natuurlijk, meneer Haenen, premier van Nederland en dus ook van u.”

Zelf zou ik hem graag hebben gevraagd of hij als premier van Nederland onmiddellijk zijn boezemvriend Leon de Winter tot minister van Cultuur zou benoemen, zodat de schrijver misschien toch nog eens de P.C. Hooftprijs kan winnen. Samen hebben ze al Maffiamaat geschreven, dus wat let ze om ook cultureel Nederland op de schop te nemen?

In bepaalde retorische wendingen van zijn korte toespraak als nieuwe partijleider meende ik al de invloed van De Winter te herkennen. (Het viel destijds ook te merken aan bepaalde teksten van Ayaan Hirsi Ali.) Zo begon Moszkowicz een aantal alinea’s met de smartelijke constatering dat hij de laatste jaren

„veel had wakker gelegen”.

Goddank was daarna de loutering gekomen die bij zulke teksten hoort: hij was „niet kapot gegaan”, nee, hij was opgestaan „en daarom sta ik hier, ik kan niet anders”. Hoorde ik hier, behalve een imitatie van Pim Fortuyn, ook een weliswaar flauwe, maar toch onmiskenbare echo van Martin Luther Kings „I have a dream today”?

De ene visionair droomt, de ander ligt wakker – het is maar een gradueel verschil. Is het erg dat hij politicus wordt?

Ach, de Nederlandse politiek is vanaf 2000 zo’n gekkenhuis geworden – Fortuyn, Verdonk, Wilders, Krol – dat er nog wel een patiënt bij kan. En mocht hij ooit premier worden, dan zou ik hem dolgraag, net als destijds, zo’n leuk dansje zien maken met Desi Bouterse, collega en maffiamaatje.

Bron: NRC

Dit artikel is geplaatst in

2 reacties

  1. Vaak geef ik commentaar. Nu heb jij de spijker op zijn kop geslagen. Weet echt niet wat ik jouw moet beantwoorden. Hoop dat men op Curacao het echt begrijpt. Voor mij was jij duidelijk.

  2. Meneer Spong en meneer Corallo kunnen veel leren van meneer Moszkowicz. Hoe zet je een nadeel om in een voordeel zonder of met Cruyff? Zie maffiamaatje als een geuzennaam en ga er geen rechtszaken aan verspillen, die de goede naam van anderen in gevaar brengen en jezelf op verlies zetten. Was je eigen naam en reputatie schoon en val omhoog in de politiek als boegbeeld. Dat kan tegenwoordig eenvoudig. Groningen een ruïne, is nodig in het algemeen belang. Loondumping van huishoudelijke hulpen omdat de centrale overheid wil bezuinigingen en de demente oudjes theoretisch in het geld zwemmen is verantwoordelijk optreden. Kan allemaal in deze postmodernistische maatschappij. Evenals onze politici de ogen sluiten voor de oorlogsslachtoffers en asielzoekers. Het woonlandbeginsel geldt ook voor de BES-eilanden die er bekaaid vanaf komen. Ethisch besef en een geweten passen de burgers maar niet onze bestuurders. Proficiat. Renée van Aller & John de Vries

Geef een reactie

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Zoeken

Recente reacties