Column Kunneman | Samen

Juridische column mr. Frank Kunneman

Prof. dr. F.B.M. Kunneman

Prof. dr. F.B.M. Kunneman

De ontmanteling van de Nederlandse Antillen is voor corporate governance beroerd uitgepakt. Alle landen lijken een eigen richting op te gaan. Daar is op zichzelf nog niets mee mis. Het is wel een slechte zaak dat er niet of nauwelijks wordt samengewerkt. Dat levert een scala aan gemiste kansen op. Het goede nieuws is dat een gemiste kans ook een mogelijkheid biedt. Ik geef een voorbeeld. Het is in alle Caribische delen van het Koninkrijk moeilijk om geschikte commissarissen en toezichthouders te vinden.

Personen met voldoende inhoudelijke bagage zijn wel aanwezig, maar niet in overvloed. Op de kleinere eilanden zijn die er nog minder. Een gebrek aan voldoende ervaring is ook een probleem. Het allergrootste probleem is vaak het gebrek aan onafhankelijkheid. Hoe kleiner het land, hoe meer onderlinge banden en relaties er zijn en hoe meer voorkeuren en afkeuren als gevolg daarvan. Dat is de dood in de pot voor de onafhankelijkheid van de commissaris.

Onafhankelijkheid is in toenemende mate een kernhoedanigheid voor elke toezichthouder. Bij financiële instellingen houdt De Nederlandsche Bank als vuistregel aan dat minimaal de helft van de commissarissen onafhankelijk moet zijn. Een van de criteria voor onafhankelijkheid is wat men noemt ‘independency in mind’.

In onze landen zouden we de gewenste ‘independency of mind’ van toezichthouders heel goed kunnen bevorderen door commissarissen te werven uit een ander land in de Dutch Caribbean. Voordat het openbaar lichaam er op Bonaire het afgelopen jaar een corporate governance-rommel van maakte, waren er diverse commissarissen en toezichthouders uit andere Caribische landen bij overheidsgelieerde entiteiten op Bonaire actief. Dat werkte prima.

Ik stel voor om dit goede voorbeeld op al onze eilanden over te nemen en structureel te maken. We richten een pool op, bijvoorbeeld door middel van een stichting, van kundige commissarissen en toezichthouders uit de hele Dutch Caribbean. De landen verplichten zich onderling om voor elke overheidsgelieerde entiteit minimaal één commissaris uit een ander land in de Dutch Caribbean te benoemen. Meer mag ook. Ze kunnen, maar hoeven niet te kiezen uit de pool. Op die manier wordt inteelt (telkens dezelfde mensen) voorkomen en kunnen we leren van elkaar. Bovendien komen voor de kleinere landen en openbare lichamen gemakkelijker en meer kundige commissarissen beschikbaar. De kosten voor reizen (tijd, geld en vooral moeite) kunnen worden teruggebracht door in de statuten te bepalen dat vergaderingen ook via videoconferencing kunnen worden bijgewoond. Dat moet niet altijd het geval zijn, maar er is niets op tegen om van de bijvoorbeeld zes of acht vergaderingen er drie via videoconferencing of Skype bij te wonen.

Hetzelfde zouden we kunnen doen met degenen die instituties zoals de SER, de Raad van Advies, de Algemene Rekenkamer bemensen. Vroeger werden de leden van deze colleges uit de Nederlandse Antillen gerekruteerd. Dat maakte hun samenstelling divers en de inzichten verfrissend verschillend. De pool waaruit kon worden gerekruteerd was ook aanzienlijk groter.

Kortom, alleen maar voordelen. Om dit voor de huidige colleges te realiseren, is iets meer nodig dan slechts het delen van commissarissen en toezichthouders. De Landen moeten dan wettelijk regelen dat zij op dit gebied gaan samenwerken. Dat zou nog eens mooi zijn. Pas dan is de ontmanteling van de Nederlandse Antillen echt geslaagd: als we effectief gaan samenwerken!

Prof. dr. F.B.M. Kunneman is senior partner bij advocatenkantoor VanEps Kunnenman VanDoorne en hoogleraar Corporate Governance aan de UoC. Hij leidt het team dat adviseert over corporate governance. Hij schrijft en doceert al decennia over dit onderwerp. Lees meer …

6 Reacties op “Column Kunneman | Samen

  1. Fred de Haas

    Goed nieuws dus. Curaçao kent vele gemiste kansen. Dat biedt volgens prof. Kunneman dus veel mogelijkheden. Ouwe optimist!

  2. Zo verdienen een aantal mensen veel geld. Je bent zgn Commisaris. Zgn 10 uur per maand werk maar men doet nooit wat. Krijgt een vergoeding van 3000 per maand. Heb je 5 commisaraten dan verdien je 15 duizend voor niets doen.

  3. ‘Het is in alle Caribische delen van het Koninkrijk moeilijk om geschikte commissarissen en toezichthouders te vinden.’

    Ter illustratie: Karel Frielink bij Insel Air en Remigio Booi bij Studiefinanciering.

    ‘Op die manier wordt inteelt (telkens dezelfde mensen) voorkomen en kunnen we leren van elkaar.’

    Ter illustratie: het opgewarmde lijk David Dick. Door de PAR voor de 928e keer uit de kast gehaald, nu om als commissaris zijn zakken te vullen bij UTS.

  4. Klinkt inderdaad als een goed verdienmodel voor het old-boys-network. Als je binnen bent is je kostje gekocht. Zo’n idee kan alleen bij declaratie-vee als advocaten en dergelijke vandaan komen. Het voorbehoud dat je ook buiten de pool mag kiezen zal al snel verworden.

  5. hiedanook

    Diversiteit onder deskundigen heeft altijd meerwaarde. Echter, als je instituties ‘copy/paste’ zonder dat daarover voor de lokale setting nagedacht is, krijg je al gauw ‘klonen’ die domweg imiteren zonder enige vorm van analyse.

  6. RVC van Insel Air moet inderdaad vers bloed krijgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *