28 C
Willemstad
• maandag 15 juli 2024

Democracy now! | Tuesday, June 25, 2024

 Democracy Now! is a national, daily, independent, award-winning news program hosted by journalists Amy Goodman and Juan Gonzalez. Democracy Now!’s War and Peace Report provides our audience...

Extra | Journaal 25 juni 2024

Elke werkdag het laatste nieuws van Extra, nu ook in het Nederlands. Bron: Extra

Democracy now! | Monday, June 24, 2024

 Democracy Now! is a national, daily, independent, award-winning news program hosted by journalists Amy Goodman and Juan Gonzalez. Democracy Now!’s War and Peace Report provides our audience...

Extra | Journaal 24 juni 2024

Elke werkdag het laatste nieuws van Extra, nu ook in het Nederlands. Bron: Extra

SM | 150 miljoen euro nodig voor batterijen, windmolens en zonnepanelen op Aruba, Curaçao en Sint Maarten

De Nederlandse rijksoverheid moet de komende jaren 150 miljoen euro uittrekken voor de uitrol van windmolens, zonnepanelen, en batterijen op Aruba, Curaçao en Sint Maarten. Dat blijkt...

PBC | Top 0.3% belastingplichtigen met schuld dragen 1/3e totale belastingschuld

Persbureau Curacao WILLEMSTAD – De Belastingdienst richt zijn focus op invordering bij zakelijke klanten. Zij zijn verantwoordelijk voor ongeveer 95 procent van de totale belastingopbrengsten. 0,3 procent van...
- Advertisement -spot_img

Amigoe | Ramona Pikeur initiatiefneemster eerste Koninkrijksboot op GayPride

HomeMediaAmigoe | Ramona Pikeur initiatiefneemster eerste Koninkrijksboot op GayPride

Tekst en foto’s: Mineke de Vries

Ramona Pikeur
Ramona Pikeur initiatiefneemster eerste Koninkrijksboot op GayPride

Zelf was ze 28 toen ze ‘uit de kast kwam’. Ramona: “Mijn toenmalige vriend had het vaker geopperd, vanwege mijn opvallend innige vriendschappen met vriendinnen. Maar gezien onze cultuur, de matriarchale wereld, leek mij dat normaal.” Toen ze het uiteindelijk wel moest erkennen, was het nog steeds onwennig. “Was het echt zo, wat voelde ik, of ging het toevallig om die ene collega op wie ik verliefd werd? Ik ging zoeken op internet, ging lezen. Het is namelijk belangrijk dat je een rolmodel hebt, voorbeelden. Vooral op Curaçao heb je die niet, dat maakt het des te moeilijker.”

Voor Ramona viel alles op zijn plek. “Maar het gaan vertellen was lastig, ik begon bij mijn vriendenkring, die het gewoon accepteerde, toen mijn twee zusjes – veel jonger dan ik – die het vreemd vonden, daarna mijn ouders. Mijn moeder was geschokt, vanwege wat de buren, de familie zouden zeggen. Die schaamtecultuur, die speelt ons zó parten. Die is het grootste struikelblok voor de erkenning op de eilanden. Gelukkig zei zij wel ‘je blijft mijn kind’.”

Opgegroeid in Saliña bezocht ze de Johan van Walbeeckschool en daarna drie jaar vwo op het Peter Stuyvesant College. De combinatie van haar organisatietalent en strijdbaarheid voor het goede doel zoals blijkt uit de organisatie van de boot tijdens de GayPride komt niet uit de lucht vallen: op school al liep ze voorop en kwam voor iedereen op, of het nu ging om pleisters plakken in de pauze, zitting nemen in de leerlingenraad of woordvoerder voor de klas zijn. “Die sociale betrokkenheid is ons vooral op de Van Walbeeck meegegeven. Je ziet dat veel klasgenoten van toen – met wie ik nog altijd contact heb – terecht zijn gekomen in actieve (politieke) beroepen, beroepen waarin je iets wilt betekenen.” Tegelijk heeft ze het ‘people person’ ook van moeder Picus-Echobardo.


Opkomen voor Antilliane
n

Toen ze veertien was ging het gezin naar Nederland. “Het was de tijd dat veel ongeschoolde Antillianen naar Nederland kwamen, die een bepaald beeld opriepen. Daarnaast was Uden, waar we gingen wonen, een compleet witte gemeente. De ongenuanceerde beelden, het gebrek aan kennis over ‘zwarten’ bleek al de eerste week tijdens maatschappijleer, waar ik verontwaardigd wegliep uit de les – wat me wél een bosje bloemen van mijn docent en mentor opleverde. Vanaf dag één verdedigde ik letterlijk en figuurlijk mijn plek en beet van me af, zo heb ik overleefd.”

Toen ze in Tilburg bestuurlijke informatiekunde ging studeren, betekende die stad en het op kamers zijn na het kleine Uden een bevrijding, temeer daar er zoveel Antillianen waren. “Het was thuiskomen.” Ze sloot zich aan bij de Antilliaanse studentenvereniging ASP (landelijke vereniging Antilliaanse Studenten Platform) en zette zich binnen die vereniging specifiek in voor de Carrière Oriëntatiedagen, waarbij het doel was om naast het organiseren van banenbeurzen Antilliaanse studenten te helpen een stageplek te vinden. “Ook wilden we studenten de mogelijkheid bieden bestuurlijke ervaring op te doen binnen een club waar je je veilig voelt. Die kans krijg je niet bij een Nederlandse studentenvereniging, is mijn ervaring.”

Leven en liefhebben

Omdat ze tijdens haar studie al in de ICT had gewerkt én het bovendien gouden tijden waren in deze branche kon ze na haar studie snel doorgroeien, leidde haar eigen bedrijf en was uiterst carrièregericht. Grote projecten bij grote klanten, veel geld verdienen. Toen kwam de omslag: in 2007 werd er Hodgkin, lymfklierkanker geconstateerd. Zij het geëmotioneerd, praat ze toch gemakkelijk over haar ziekte, temeer daar het van wezenlijk belang is voor haar verdere ontwikkeling. “

Alle ellende die je hoort over kanker en chemo, ik heb het meegemaakt. Maar het is niet alleen de ziekte, het is je hele leven eromheen dat verandert. Mensen zwijgen je dood, nemen afstand, het is raar hoe je anders wordt benaderd als je fysiek verandert. Ik verloor mijn lichaam, mijn schoonheid, mijn vrienden, bedrijf en partner.” Als alles wegvalt, komt het erop aan wat je er zelf mee doet. “Dat betekent dat je heel diep moet gaan, een zoektocht naar zingeving, een interne reis hoe om te gaan met je ziekte. Wat was de les? Ik vroeg me af of ik nou echt geleefd had, wie ik werkelijk had liefgehad, had ik iets betekend?

Achteraf was het een grote schoonmaak in mijn leven, alles en iedereen die ballast was, ging overboord, ik hield over wat echt was en werkelijk van waarde. Ik ging de ziekte zien als een kans die het leven mij bood. Ik wilde leven, liefhebben en iets tastbaars achterlaten.”

Dushi & Proud

Deze transformatie – waarover ze ook een boek schreef – maakte haar bewuster en spiritueler, wat zich openbaart in haar werk dat is gericht op het empoweren van vrouwen om financieel onafhankelijk te zijn. “Het draait veel meer om – energetische – samenwerking.”

Ramona Pikeur (links) initiatiefneemster eerste Koninkrijksboot op GayPride
Ramona Pikeur (links) initiatiefneemster eerste Koninkrijksboot op GayPride

In diezelfde tijd ging ze zich meer dan voorheen inzetten als LHBT (Homo’s, Lesbiennes, Biseksuelen en Transgenders)-activiste binnen de Antilliaanse gemeenschap. “In onze cultuur van schaamte, het taboe rondom homoseksualiteit is het zo wezenlijk om je erkend en herkend te voelen. Be the change you want to see in the world.”

Ramona is ervan overtuigd dat individuen in staat zijn anderen te motiveren en inspireren om het verschil te maken en op langere termijn impact uit te oefenen binnen de eigen gemeenschap. Vanuit deze gedachte ontstond (uitgegroeid uit een initiatief van OCaN) de stichting Dushi&Proud, waarvan Ramona voorzitter is. “Door zelf een zichtbaar rolmodel te zijn, door voorlichting en het organiseren van evenementen op het gebied van seksuele diversiteit willen we bewustzijn vergroten en opkomen voor gelijke rechten. We organiseren debatten over homoseksualiteit en geloof, homoseksualiteit en politiek, we houden dialogen, geven lezingen en vertonen films. We merken dat we door herhaling en erover blijven praten wat op gang brengen, dan komen er openingen, dan breekt er ooit licht doorheen.”

Koninkrijksboot

Eén van de uitingen is natuurlijk de boot op de GayPride in Amsterdam.

Koninkrijksboot Gay Pride 2015 | FOTO RENÉ ZWART
Koninkrijksboot Gay Pride 2015 | FOTO RENÉ ZWART

“In 2010 hadden we ook een boot, maar toen was er geen Antilliaan die erop durfde uit angst herkend te worden. De jaren erna stond ik op de kade met 10 meter lange spandoeken om er tóch te zijn. Dit jaar dan weer een boot en, eerlijk gezegd, het was dringen wie erop mocht. Zo zie je maar, herhalen, dan gebeurt er wat.”

Een boot op Koninkrijksniveau, waarop alle landen van het Koninkrijk waren vertegenwoordigd – Nederland, Curaçao, BES, St. Maarten en Aruba – en die ook Koninkrijksbreed gedragen werd door minister Plasterk en afgevaardigden van alle gevolmachtigde kabinetten.

Koninkrijksboot Gay Pride 2015 | FOTO RENÉ ZWART
Koninkrijksboot Gay Pride 2015 | FOTO RENÉ ZWART

“Daarnaast hadden we medewerking van Pride Curaçao, Safe Sint Maarten en Alfa Aruba, waarvan ook mensen zijn overgevlogen. De eilanden kunnen dus niet meer zeggen dat het een kleine club Caribische Nederlanders is die ‘de ziekte heeft’, zoals we geregeld hoorden.” Ramona kan er niet over uit hoe trots ze was op alle mensen die er waren. “Prachtig hoe je kunt vieren wie je bent, het gevoel te ervaren dat je er mag zijn. We straalden zo’n eenheid uit met de 120 man op de boot van alle delen van ons Koninkrijk.” Des te mooier, vindt zij, omdat we dit jaar 200 jaar Koninkrijk vieren en twintig jaar GayPride.

Eerste prijs

Een stap in de goede richting was ook het feit dat de Koninkrijksboot de eerste prijs won, niet vanwege de bokaal of de eer, maar vanwege de verspreiding van de boodschap. De prijs werd toegekend vanwege de beste uitbeelding van het thema: Share. Die kwam tot uiting in het delen van de landen van het Koninkrijk, maar ook het delen van de gelijke rechten voor iedereen. De designer van Dushi&Proud,

Curtvin Bacuna, ontwierp het logo van een roze kroon met de vijf sterren voor Aruba, Curaçao, Nederland, de BES-eilanden en St. Maarten en tegelijkertijd als uitbeelding van de LHBT-gemeenschap. Boven de kroon een hart, dat staat voor het verenigd zijn in het doel van gelijke rechten voor iedereen. Het logo werd compleet met de shout-out ‘One Kingdom One Love’.

Verbod homohuwelijk

Vanuit dit enorme succes blijft Ramona vechten voor gelijke rechten van homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders. De rechten in Nederland – en op de BES-eilanden vanwege de nieuwe status – zijn er niet op de andere eilanden. Op Curaçao, St. Maarten en Aruba mogen homo’s niet trouwen, kunnen samen geen hypotheek nemen, geen gezamenlijke ziektekostenverzekering afsluiten, is er geen gelijke behandeling bij overlijden van de partner.

Ramona: “De eilanden hebben een jarenlange achterstand op Nederland. Als we beginnen de wetten te wijzigen, komt er ook meer erkenning, mogen mensen gezien worden. Persoonlijk denk ik dat de bevolking in dit traject al veel verder is dan de politiek. We moeten campagnes voeren om de politiek hiervan te doordringen. Maar we gaan ook naar scholen, zijn daarvoor al materiaal aan het ontwikkelen. Kinderen moeten zich zo jong mogelijk geborgen weten in hun anders zijn.”

Ramona is verontwaardigd dat de politiek dat niet faciliteert: “Het is toch te gek voor woorden dat we in 200 jaar Koninkrijk niet meer mogen discrimineren op kleur, op geloof en op taal, maar wél op seksuele geaardheid.”

Vluchten voor je geaardheid

Zij weet dat velen van de eilanden wegvluchten naar Nederland vanwege hun geaardheid. Naast de persoonlijke drama’s is de houding ook maatschappelijk gezien in deze tijd onaanvaardbaar. “Ik ken iemand die te horen kreeg dat ze haar ouders’ kind niet meer was, dat ze liever hadden dat ze kanker had.

Kinderen worden zonder pardon buiten gezet, worden geslagen om de ziekte eruit te slaan. En dan de ontkenning dat het ‘bij ons’ niet voorkomt, dat betekent een dubbele ontkenning van jou als mens.” En dan heeft ze het nog niet eens over diegenen die de vlucht van het eiland niet aandurven en uiteindelijk zelfmoord plegen. “Het is schrikbarend hoeveel dat er zijn.”

Frank Holtslag Koninkrijksboot bokaal Gay Pride | Foto Curacao Gay Pro
Frank Holtslag brengt de Koninkrijksboot bokaal Gay Pride thuis | Curacao Gay Pro

Dushi&Proud wil de ontkenning omzetten in erkenning. “Het is zo moeilijk om taboes te doorbreken in onze cultuur. We hebben de media daarbij zo nodig en daarom ben ik ook zo blij met dit artikel”, zegt Ramona dankbaar. De website van Dushi&Proud (dushinproud.com) biedt alle adressen en steunpunten waar je terecht kan, óók bij de partners op de eilanden. “Ben je homo, lesbienne, transgender, biseksueel, je bent niet alleen en je bent ook niet minder! En er is hulp, zoek mensen die je begrijpen, óók op de eilanden kun je terecht.”

Over een jaar is Ramona officieel kankervrij. “Maar als blijkt dat de reservetijd op is, weet ik nu waarvoor en voor wie ik heb geleefd.” De gewonnen bokaal gaf ze mee aan Pride Curaçao, die in september voor de derde keer een eigen GayPride viert op Curaçao. Een besloten GayPride evenwel, ze mogen niet de straat op, ze houden achter de gesloten deuren van het Floris Suite Hotel hun eigen feestje.

Maar de bokaal die daar zal staan te prijken, is de reminder. De reminder dat er – hoe klein ook – ergens de erkenning is dat je de mens mag zijn zoals je bent. In liefde, one love.

Bron: Amigoe

Dit artikel is geplaatst in

7 reacties

  1. Het is namelijk belangrijk dat je een rolmodel hebt,.. Je hebt één rolmodel over het hoofd gezien en dat is Jezus.
    …dat je de mens mag zijn zoals je bent. Je bent een mens geschapen als man of vrouw. Zoals dat vanaf het beginne was, nu is en in de toekomst zal zijn. “Liefde” is geen dekmantel om dit te veranderen. Liefde maakt iets wat niet conform Gods schepping is, niet rechtvaardig.
    Als het echte liefde is en dat het correct is dat man en man, vrouw en vrouw samen mogen zijn, waarom worden Christenen, in bijvoorbeeld Amerika, bewust opgezocht om, wanneer zij laten weten dat zij tegen homoseksualiteit zijn, deze te laten vervolgen? Waarom worden Christenen die tegen het homohuwelijk zijn, nu vervolgt? Is deze vervolging wederzijds? Of is het dat de Christenen wel echte liefde kennen en de homoseksuelen helpen in plaats van hen op te sluiten. Onthoud dit, ik praat hier wel over echte Christenen. Niet over religies die homoseksuelen vervolgen omdat dat niet in hun geloof past. Dit zijn geen Christenen. Want God is liefde en God leert ons om onze naasten lief te hebben. Christenen zullen niet met homoseksualiteit eens zijn, maar zullen die personen lief hebben zoals God hun lief heeft, maar niet de zonde waarin zij leven. Immers dan had Jezus geen reden om voor onze zonden te sterven aan het kruis.

    Dit is staan voor wat je gelooft terwijl je vervolgt wordt:
    “God’s moral law conflicts with my job duties,” Davis told the judge before she was taken away by a U.S. marshal. “You can’t be separated from something that’s in your heart and in your soul.” Bunning offered to release Davis if she would promise not to interfere with her employees issuing marriage licenses on Friday morning. But Davis, through her attorneys, rejected that offer and chose to stay in jail.

    En is dit liefde voor je naaste?
    Gay and lesbian couples vowed to appear at the Rowan County clerk’s office for the fifth time on Friday to see if the deputy clerks would keep their promises.

    Als men nu ook nog eens weet dat er anderen “deputy clerks” zijn die wel bereid zijn om hun een “marriage license” af te geven, maar nee ze willen perse bij die Christen zijn. Overal in Amerika is de homo beweging bezig om de Christen het leven moeilijk te maken. En dit is een bewuste handeling. Waarom? Uit liefde? En het zal niet lang duren voordat dit buiten Amerika zal plaatsvinden.

    En dit nog;
    Earlier this summer, the Oregon labor commissioner ordered the owners of “Sweetcakes by Melissa” bakery to pay a lesbian couple $135,000 in damages “for emotional and mental suffering resulting from” its refusal to bake them a wedding cake.

    Echt waar? Emotional and mental suffering?? Voor een bruidstaart?? Terwijl dit stel in diezelfde stad bij bakkerijen terecht konden waarvan de eigenaren homo stellen zijn. Is dit niet een bewuste actie en dan deze mensen totaal ruïneren? De eigenaren van de bakkerijen waarvan de eigenaren homoseksueel zijn, vonden dit geen correcte handeling van dit homo stel. Zij vroegen zich ook hardop af waarom zij niet bij hun hadden aangeklopt. Waarom perse naar hun was de vraag.

    Hopelijk is men één ding opgevallen. Wij Christenen zullen liever in de gevangenis gezet worden, onze baan verliezen en of ter dood veroordeeld worden, dan ons geloof in God op te zeggen. Waarom? Wij weten wat de waarheid is en wij weten wie God is.

Geef een reactie

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Zoeken

Recente reacties