Column Hessels | Publiek geheim

Door Armand Hessels

Opinie Armand Hessels | Parlement, ongegrond pretentieus?!

Gedurende slechts 35 jaar Arubaanse autonomie hebben opeenvolgende regeringen (= politieke partijen) niet alleen structureel praktisch alle waarschuwingen wegens hun beleid in de wind geslagen en aanbevelingen voor verbeteringen genegeerd. Ze hebben ook al het onderzoek over hun eigen functioneren naast zich neergelegd en zijn hun toezeggingen voor verbetering nooit nagekomen. Daarmee hebben zij alle geloofwaardigheid verloren. Een klein overzicht.

1986-2001
In 1995 produceerde de Arubaanse veiligheidsdienst het rapport (Koerten) ‘Veiligheid en integriteit van Aruba: Context en perspectief’. Daaruit werd onder meer duidelijk hoezeer bestuurders (uit beide partijen!) samenspanden met drugshandelaren. Aruba werd daarom internationaal niet vertrouwd. Het leidde uiteindelijk zelfs tot de allereerste aanwijzing voor een minister (notabene van Justitie). De twijfels over de kwaliteit van het bestuur waren zo groot dat er zelfs een Koninkrijkssymposium aan werd besteed (1995): ‘Deugdelijkheid van bestuur in kleine landen’. Daarbij werden karakteristieken gegeven van het bestuur op de eilanden. Dit leidde tot de vorming van lokale commissies om een verbeterplan op te stellen. Op Aruba was rapport Calidad (1997) het resultaat.

Ondanks plechtig ondertekende overeenkomsten met belangrijke sociale partners om de 20 hoofd- en legio sub aanbevelingen integraal uit te voeren, kwam daar hoegenaamd niets van terecht. Uiteindelijk werd de toenmalige AVP-regering grotendeels wegens het vermoeden van omvangrijke corruptie weggestemd. Het onderzoeksrapport ‘Een kwestie van mentaliteit’ van de Waarheidscommissie leidde inderdaad tot strafrechtelijk onderzoek en vervolgens tot de veroordeling van acht mensen, waaronder één minister.

2001-2015
In 2001, (na 15 jaar Status Aparte) zag het boek ‘Goed bestuur & de politieke realiteit’ het levenslicht. Dat toonde de grote kloof tussen de criteria van deugdelijk bestuur (zoals aangegeven in rapport Calidad) en de realiteit van bestuurlijk handelen (zoals weergegeven in talrijke ARA-rapporten). Tien jaar later werd de Status Aparte ‘gevierd’ met de publicatie van het boek ’25 jaar Status Aparte. Een politiek paradijs’ waarin het najagen van het eigen belang en het falen van ‘de politiek’ worden weergegeven. Eveneens in 2011 publiceerde het Nederlandse Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatie Centrum het onderzoeksrapport ‘De Staat van bestuur van Aruba’. Ook hieruit bleek duidelijk het disfunctioneren van ‘de politiek’.

In 2014 volgde het ‘Dagboek van de Gouverneursleerstoel’ waarin middels wetenschappelijk onderzoek werd weergegeven hoe verschillende geledingen het (corrupte!) overheidsfunctioneren ervoeren. Ook voor studenten bleek (het gebrek aan) deugdelijk bestuur een uitdaging. Zo besteedde de Arubaan A. Alders in zijn ‘Obstacles to good governance in the Dutch Caribbean’ (2015) de nodige (historische) aandacht aan dit thema.

2016-2020
In de jaren 2016 tot en met 2020 publiceerde Stichting Deugdelijk Bestuur Aruba een zestal thematische rapporten, onder meer gebaseerd op tientallen rapporten van de SER, de RvA, de ARA, CBA, IMF, CAft, Comishon Financiero, National Comision on Public Finance. Ontwikkelingen op de thema’s Personeel, Financieel beheer, Transparantie, Parlementair functioneren, Sociaal-economisch beleid en Integriteit werden weergegeven evenals de bronnen. Zo krijgt iedereen een behoorlijk compleet beeld van het politiek (dis)functioneren zowel door de tijd heen (meer dan 30 jaar) als door de bril van een groot aantal instituties.

Eind 2019 promoveerde mevr. Schotborgh-van de Ven op het proefschrift ‘De wortels van publieke fraude en corruptie in het Caribisch deel van het Koninkrijk’. Daarin wordt een indrukwekkend beeld geschetst van fraude-/corruptiegevallen binnen de overheid die er tijdens een beperkte onderzoeksperiode plaats vonden.

De twee enquêtes van de CBA (2018 en 2020) over de perceptie van corruptie in Aruba ten slotte geven aan dat een groot deel van de bevolking (76%) van mening is dat corruptie wijdverspreid is. Dat vindt volgens de respondenten vooral plaats in de publieke sector terwijl het parlement daar ook aan bijdraagt. Deze laatste enquêtes maken ook duidelijk dat publieke fraude en corruptie feitelijk publieke geheimen zijn.

2021
Dat het nog steeds geen koek en ei is bewijzen de omvangrijke financiering van de AVP-leider door een bekende Venezolaanse crimineel, de invallen door het OM bij recente ex-ministers (AVP-POR) en hun medewerkers en de beschuldiging van overheidscorruptie door een voormalige minister van de huidige MEP-POR-RED-coalitie.

Met deze feiten op een rij is het vreemd dat zowel het Nederlandse ‘Landenpakket’ als de Arubaanse ‘Repositioning our sails’ zo weinig aandacht besteden aan de kwalitatieve verbetering van het politieke systeem. Zolang dat een ondergeschoven kindje blijft, valt er weinig verbetering te verwachten op andere belangrijke beleidsgebieden. Het is dan ook de belangrijkste uitdaging voor 2021 om het politiek systeem van Aruba ingrijpend te veranderen! Nieuwe gezichten en/of politieke partijen alléén bieden onvoldoende perspectief voor de gemeenschap/toekomst

Auteur Armand Hessels is van Stichting Deugdelijk Bestuur Aruba. SDBA werkt aan een bewustwordingsproces van de Arubaanse gemeenschap, namelijk de noodzaak het eiland te besturen volgens de principes van deugdelijk bestuur. Met dit bewustwordingsproces hoopt SDBA te bereiken dat er vanuit de gemeenschap hogere eisen worden gesteld aan de kwaliteit van het openbaar bestuur. www.deugdelijkbestuuraruba.org. Lees meer…

8 Reacties op “Column Hessels | Publiek geheim

  1. “De basis is dat elk eiland te klein is om voldoende reinigend vermogen te hebben om slechtwillenden buiten de deur te houden. Er is gewoon te weinig keuze waardoor men toch weer bij dezelfde personen uitkomt.”
    Daarbij komt dat partijen het falen wordt aangerekend wordt en personen gemakkelijker van partij wisselen als van kleren.
    Door dat we een “traditie” hebben is de bestuurslaag redelijk constant ongeacht nieuwe partijen.
    Maar er is nog wat anders de partijen hebben fondsen nodig om zich te profileren. Deze partijen hebben geld nodig en dit geld wordt verkregen van sponsors. Op dit eiland zijn de hoofd sponsors van de zelfde elite. De elite koopt hiermee continuïteit. Vandaar dat partij programma’s niet veel meer behelzen als kreten en beloften die niet haalbaar zijn maar wel aanspreken.
    Alle partijen zeggen dat ze tegen corruptie en voor gedegen bestuur zijn. Maar er is geen partij die aangeeft hoe ze dit willen bereiken.
    Het partij programma van de tegenpartij van Jacobsen en van ess ( van koten en de Bie) was beter uitgewerkt.
    De bevolking heeft het al opgegeven, wie of wat je kiest je krijgt gewoon meer van het zelfde.
    Intussen is de economie uitgehold we hebben:
    toerisme en dat ligt op zijn gat vanwege corona.
    Een financiële sector die zonder controle, en opbrengst voor het eiland, opereert.
    Een rafinaderij die reëel gezien in huidige vorm geen bestaansrecht heeft en waar de modernisatie/sanering te kostbaar is om een bron van baten te worden.
    Een scheepswerf die enorme potenties heeft maar, terecht binnen de reders wereld, de naam heeft extreem duur te zijn en alleen bezocht moet worden als er geen andere opties zijn (van hier naar Europa varen en weer terug is goedkoper dan hier werfen)
    Dan hebben we nog olie opslag wat wel aan verdiend kan worden, als er wat aan onderhoud gedaan was gedaan had de opslag in maart 2020 meer op kunnen leveren als corona ons gekost heeft.
    En het afgraven van de Tafelberg.
    Het zijn de pensionado’s en “tijdelijke bewoners” die inkomsten zorgen.
    Voor de rest draait het eiland op interne middelen.
    Maar deze interne middelen zijn, of zijn sterk afhankelijk van de overheid of zijn nv’s.
    En het zijn die nv’s die gebruikt worden als melkkoe voor de elite die die positie wil blijven behouden en dat is de reden voor sponsoring.

  2. Ik was een van de medewerkers/opstellers van het rapport Calidad in de jaren 90 en werd geconfronteerd met de schijnheiligheid van de regering alswel met de oppositie, die met mooie woorden alles onderschreven, maar in de praktijk het alleen gebruikten om de vinger te wijzen naar “de ander”. Er was slechts een klein aantal politici en iets grotere groep ambtenaren, die probeerden zowel in woord, geschrift en gedrag een wezenlijke bijdrage te leveren.

    Maar zoals ik de verkiezingen van zowel politici tot aan Carnavals entiteiten heb ervaren, ligt het manipuleren van en door grote aantallen burgers ten behoeve van het eigen belang en dat van familieleden en vrienden zo sterk ingebed in het dagelijkse doen en laten van de mensen in onze samenleving, dat het bijna onmogelijk lijkt, om iemand die oprecht in woord en daad alle corruptie vermijdt en aan de kaak zal stellen, op een belangrijke politieke en/of ambtelijke post, gekozen/benoemd te krijgen.
    En het wijzen naar corrupte politici en ambtenaren en …. begint dus met het aanvaarden van de corruptie door een ieder van ons en de bewustwording, dat we met zijn allen meewerken, dan wel gedogen om dit in stand te houden. Het meest waanzinnige in deze situatie vind ik daarbij, dat het zo wijd en zijd verspreid is, terwijl uiteindelijk slechts een zeer kleine groep er rijkelijk van profiteert, hetgeen ook redelijk bekend is, terwijl de massa er geen of minimaal profijt van trekt. Of zoals een bekende gedeputeerde op een van de eilanden de vraag over geld onder tafel beantwoordde met: “Onder tafel? Ben je gek. Geld op de tafel. Ik wil zien wat er geboden wordt”.
    En hoe vinden we gezamenlijk een manier om deze in de samenleving verankerde gevoelens en gedragingen, allereerst kenbaar en begrijpelijk te maken en daarna te veranderen op een manier waardoor het geëlimineerd kan worden. Mogelijk het openbaar en toegankelijk maken van alle financiële transacties door en van de overheid, met in achtneming van de noodzakelijke privacy bescherming, zou een beginnetje kunnen zijn. Het veranderingsproces van de mentaliteit van ons allen, zal veel meer inspanning en ondersteuning nodig maken.
    En toch blijf ik houden van dushi Aruba en onze bevolking, die zich helaas zelf te kort doet door het instand houden van corruptie in heel veel van ons denken, doen en laten.
    –ajw-aua–

  3. Peter van den Berghe

    De basis is dat elk eiland te klein is om voldoende reinigend vermogen te hebben om slechtwillenden buiten de deur te houden. Er is gewoon te weinig keuze waardoor men toch weer bij dezelfde personen uitkomt. In de tijd van de NA kon men nog schuiven met de mensen tussen de eilanden maar met een status aparte is dat zelfs onmogelijk. Daarbij komt dat de budgetten per eiland veel hoger zijn geworden, omdat er buiten elk eiland geen andere laag is waar ook een deel van het geld besteed wordt. Oplossing? toch weer met elkaar proberen iets op te zetten. Daarbij moet dan wel het zwaartepunt meer op eilandniveau liggen en moet ook de (con)federale laag niet alleen op Curacao geconcentreerde worden. Spreiden over de 3 ABC eilanden is natuurlijk wat duurder maar dat biedt ook meer mogelijkheden om mensen te laten rouleren. Bijv. het gerechtshof op Bonaire. De Bovenwindse eilanden horen hier buiten te blijven . Die hebben een heel andere economische omgeving (ook al zijn ze evenzeer gericht op toerisme) maar de problematiek van Sint Maarten mag de ABC eilanden niet in de weg zitten. Een Nederlandse gemeente zoals sommigen suggereren? Dat is alleen bedacht omdat er anders geen oplossing was voor Bonaire en veel sterker nog Saba en Statia. Dat werkt niet en is ongelooflijk kostbaar. Voor een paar ambtelijke verplaatsingen moet men een vliegverbinding inhuren. Als men de dominantie van Curacao kan voorkomen dan is een gezamenlijke toekomst voor de ABC eilanden het best. Technisch zijn daar genoeg mogelijkheden toe.

  4. We kunnen nu al Curacao ipv Aruba vermelden.
    Laat staan over 35 jaar.

  5. Het probleem is dat het systeem door de elite is ontworpen, onderhouden en aangepast om, voor de elite het hoogste rendement te halen.
    En het ook de elite is die, als enige, in staat is om het systeem te veranderen.
    Er is een reden dat de educatie op de eilanden bedroevend is, er is een reden dat jongeren die wel opgeleid zijn, maar niet tot de elite behoren geen carrière kansen krijgen en het eiland verlaten.
    Zelfs een overdaad aan “nieuwe partijen” heeft een reden.
    De elite blijft in control.

  6. Als er 35 jaar lang een opvolging van, verschillende, corrupte politici (bestuurders) is geweest.
    Ligt het probleem niet bij de individuele bestuurders maar in het systeem dat, blijkbaar, de ruimte geeft aan corrupt gedrag en het systeem voorkomt dat integere personen een bestuurlijke, of misschien wel een politieke functie krijgen.
    En zolang dat niet onderkend wordt blijft het systeem intact en blijven er corrupte politici verkozen worden.
    De fout zit niet in de personen die het systeem misbruiken, de fout zit in het systeem dat misbruik mogelijk maakt.

  7. Ik denk dat u niet erg geliefd bent door de politieke elite van “Aruba”.
    De waarheid is oncomfortabel!
    Het probleem is niet Nederland, autonomie, ofKoninkrijksverbanden.
    Het probleem is in en in corrupte Arubaanse politici!

  8. Kunnen we nu eindelijk zeggen na 35 jaar (Aruba) en 11 jaar (Curacao en SXM) dat die hele “onafhankelijkheid” een enorme fail is geworden? Laten we van alle eilandjes weer gemeentes van Noord-Holland maken, voor iedereen beter, behalve het lokale politieke gajes wat alles wegrooft op alle respectivelijke eilanden. Anders zijn dit over 10 jaar allemaal failed states.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *