30 C
Willemstad
• zaterdag 15 mei 2021 17:09

PBC | Bicentini wil Hiddink graag opvolgen

Persbureau Curacao Bicentini is bereid te praten over een terugkeer naar Curaçao om Hiddink tijdelijk op te volgen. De voormalige bondscoach van Curaçao zegt nog niet te zijn...

AD | Stormloop op vakanties: extra TUI vluchten naar Curaçao en Aruba

Sanne Meijer | Algemeen Dagblad Dat we vanaf vandaag weer in het vliegtuig mogen springen naar een aantal bestemmingen, hebben reisorganisaties geweten. De telefoon staat roodgloeiend. ,,Alles wijst erop dat vandaag...

PBC | Knops dreigt Pisas met intrekken coronasteun Curaçao

Persbureau Curacao Staatssecretaris Knops laat er geen misverstand over bestaan. Indien de nog aan te treden regering Pisas niet deelneemt aan het Caribisch Orgaan voor Hervorming en Ontwikkeling,...

PBC | Stranden Curaçao per direct weer open

Persbureau Curacao De stranden op Curaçao zijn per direct weer open. Het juridisch verbod blijkt in de ministeriele beschikking helemaal niet te bestaan. De regering communiceerde dat op...

PBC | Frontale botsing eindigt in derde dode dit jaar

Persbureau Curacao Gisteravond is bij een frontale botsing een dodelijk slachtoffer gevallen. Het ongeluk gebeurde op de kaya Mitologia ter hoogte van de White House Snèk net voor...

PBC | Corona blijft slachtoffers eisen

Persbureau Curacao Opnieuw heeft Covid19 een dodelijk slachtoffer geëist op Curaçao. In totaal zijn er sinds het begin van de coronacrisis 119 mensen overleden aan de gevolgen van...
- Advertisement -spot_img

Ingezonden | Een kijkje op de IC van CMC

HomeLandenCuraçaoIngezonden | Een kijkje op de IC van CMC

Ingezonden brief

Uw ingezonden brief in de Knipselkrant Curacao? Stuur uw brief voor 21:00 uur naar emailadres INGEZONDEN. Wij publiceren uw brief zonder deze in te korten. De redactie van de Knipselkrant Curacao is niet verantwoordelijk voor de inhoud. Ingezonden stukken die opruiende of dreigende taal bevatten worden door ons niet gepubliceerd.

Vandaag laten we Gerard Buitenhuis aan het woord.

Graag wil ik u een inkijk geven in wat de coronapandemie doet met mij als intensive care (ic)-verpleegkundige en de patiënten.

Na een jaar met weinig coronabesmettingen, zitten we er nu middenin. We leefden bijna normaal, zoals we gewend waren. We hielden wel afstand en we droegen ons mondkapje. En dan ineens hebben we te maken met de Engelse variant, een explosie van besmettingen.

Ambulance na ambulance brachten de patiënten naar het CMC. Onze ic met 16 bedden stroomde binnen een paar dagen vol. Ook de recovery-ic met 14 bedden stroomde vol. Dan nog maar een ic openen met 12 bedden, binnen twee dagen vol. Daarnaast werd er ook nog een ic geopend voor niet-covidpatiënten, ook vol. En nu zijn er plannen om nog meer ic-bedden te plaatsen.

Wij, als lokaal ic-personeel, werden verdeeld over al die ic’s en sturen de afdelingen aan. Gelukkig hadden we al maanden ondersteuning van ic-personeel uit Italië, Spanje, Frankrijk, Portugal, Engeland en Amerika. Toch ligt de eindverantwoordelijkheid bij ons als lokaal personeel.

Wat zijn covidpatiënten? Covidpatiënten willen maar één ding: zuurstof! Zonder zuurstof is er geen leven meer. En dan de angst ‘Ga ik het halen?’. Zeker als ze merken dat ze langzaam steeds meer nodig hebben, soms zelfs tot 100 procent zuurstof via een NIV-masker. Wanneer ze willen eten, dan moet het masker tussen elke hap even losgemaakt worden, met het risico dat ze zich benauwd gaan voelen. Gaat het niet, dan moet er geïntubeerd worden met eventueel buikligging. Helaas heeft dat soms de dood tot gevolg, omdat de longen te veel zijn aangetast door de covid.

En ik, als verpleegkundige, loop daar rond met te weinig collega’s. We verzorgen, troosten en reguleren de angsten van de patiënt:

,,Broeder haal ik het? Broeder het kapje maakt mij zo opgesloten, het is te stijf op mijn gezicht. Wanneer mag het er weer af? Moet ik al wéér op mijn buik liggen? Ik wil mijn familie zien. Ga ik dood? Hoeveel dagen nog?”

Als ze het nog kunnen, hebben ze contact met hun familie en vrienden via hun telefoon. Als het echter niet meer gaat, zijn wij hun steun en toeverlaat, hun hoop.

Als ze geïntubeerd worden en in slaap worden gebracht, zijn wij de laatsten die ze moed inspreken en beloven we om zo goed mogelijk voor ze te zullen zorgen.

Als ze dan komen te overlijden, doet het ons pijn, omdat we de covid niet de baas zijn geworden, omdat we niets meer konden doen en de familie in rouw moeten achterlaten.

Wij als lokale ic-verpleegkundigen zijn vaak diegenen die de familie te woord staan. Via de telefoon proberen we zo veel mogelijk eerlijke informatie te geven en we hebben niet altijd goed nieuws. De familie zit vaak met zoveel vragen:

,,Hoe gaat het broeder met mijn vrouw, man, kind, broer, zus, vriend of vriendin?” Soms moeten we zeggen: ,,Komt u maar naar het ziekenhuis om afscheid te nemen.” Gelukkig zie ik patiënten ook verbeteren en weer naar de afdeling gaan, om uiteindelijk naar huis te kunnen.

Voor mij is het bijna alle dagen werken. Ik doe voornamelijk avond- en nachtdiensten. Het kost veel energie en ik probeer tijd voor mezelf vrij te maken als ik vrij ben. De situatie in het ziekenhuis blijft echter in je gedachten. Tijdens mijn werk heb ik bijna geen tijd voor een pauze. Alle aandacht gaat naar de patiënten en alle andere dingen die er omheen geregeld moeten worden. Het geeft onrust. Het geeft stress. Het geeft echter ook voldoening, dat je er kunt zijn voor de patiënt, dat je kunt troosten en een lichtpunt kunt zijn tijdens hun benauwdheid.

Er is echter ook de wetenschap, dat je te weinig kunt doen, omdat er nog zo veel andere patiënten geholpen moeten worden. Het is 8 tot 9 uur achter elkaar werken in geïsoleerde pakken. Het laat je zweten en de mondkapjes laten je zwaar ademen.

Het is werken met je team dat er helemaal voor gaat. De schoonmakers, de civiele dienst die steeds weer voorraden naar de afdelingen brengt, mijn buddy’s van de operatiekamer, de artsen en je eigen collega’s. Gelukkig ben ik enkele weken geleden al gevaccineerd, waardoor ik mij veiliger voel.

Mensen laat je vaccineren! Het is de enige manier om er weer uit te komen.

Ik voel mij gesteund door mijn familie en mijn vrienden. Elke dag vraag ik in mijn gebed aan God om mij te beschermen en mij de kracht te geven om door te gaan.

Ik hoop dat u zo een inkijk hebt gekregen in wat wij, als werkers in de gezondheidszorg, alle dagen meemaken. In de 26 jaar, dat ik hier als ic-verpleegkundige heb gewerkt, heb ik zoiets nog nooit meegemaakt.

Gerard Buitenhuis,
Curaçao

Dit artikel is geplaatst in

Geef een reactie

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Zoeken

Recente reacties