Nuance

Jeroen Jansen2Vandaag wordt op Curaçao een stille tocht gehouden ter nagedachtenis aan de moord op Helmin Wiels.
Morgen organiseert men in Nederland een lawaai-manifestatie voor de vermoorde politicus.
Met alle respect voor de organisatoren in Nederland, maar het is wat mij betreft tekenend voor hoe de moord in beide landen ervaren wordt.

Curaçao herdenkt en verwerkt in alle stilte.
Zó stil zelfs dat sommigen twijfelen of er wel werkelijk sprake is van een shocktoestand.
En in Nederland staan alle roeptoeters wijd open, wordt de moord op de PS-leider breed uitgemeten.
Zó breed zelfs, dat je je af vraagt wat daar achter zit.
Is het oprecht medeleven, of schuilt er een verborgen agenda in alle Nederlandse Wiels vleierij?
Toegegeven, de Nederlandse media doen buitengewoon hun best om de tragedie van de afgelopen dagen in al zijn facetten in beeld te brengen.
Werkelijk iedereen komt aan het woord en geen achtergrond blijft buiten beschouwing.
Maar ik heb moeite met de analyses.
Want die leiden allemaal maar naar één woord toe: corruptie.
Het is eigenlijk al een uitgemaakte zaak voor Hilversum en Den Haag: Wiels zou met een corruptieverhaal komen, daar hadden de corrupte heren geen zin in en dus moest Wiels hangen.
Maar ondertussen weten we niks.
Wij op Curaçao niet, en zij zéker niet.
Wat we volgens mij wel weten is dat Wiels de afgelopen jaren een reeks van verdachtmakingen lanceerde.
UTS is er daar maar eentje van.
Soms was hij succesvol, soms ook niet.
En we weten ook dat hij heel vaak dreigde naar het OM te stappen.
Gebeurde soms wel, soms niet.
En tenslotte: ik heb van Wiels zélf geleerd dat uitdrukkingen als:

“ik ga een atoombom laten vallen”

, cultureel geladen zijn.
Net zoals die zakken van weleer.
Dus waarom ik daar plots heel veel waarde aan moet hechten: ik weet het niet.
Ik vind het kwalijk dat wij Nederland zo naar de mond praten.
Wij moeten dingen in perspectief voor hen plaatsen in plaats van het meerijden op hun stokpaardjes.
Het leidt tot kwalijke toestanden.
Zo was er een tijd dat PVV politicus Hero Brinkman bekritiseerd werd vanwege zijn standpunt dat Curaçao door en door corrupt was.
Hij kwam met een wankel zwartboek en viel door de mand.
Daar waren Curaçao en Nederland het roerend over eens.
Maar Brinkman is een watje, vergeleken met wat er nu allemaal geroepen wordt.
Je hoeft tegenwoordig niet meer met bewijzen te komen om Curaçao een corrupt land te noemen.
Zwartboek?
Niet nodig.
Namen?
Komt nog wel een keertje.
Elke talkshow in Nederland roept heel ‘gratuite’ dat ons land van hoog tot laag corrupt is. Zonder duiding.
En dat er geen scheiding bestaat tussen politiek en maffia.
De Curaçao expert aan tafel knikt gedwee.
En in dat romantische beeld van een door en door verziekt land past dus het plaatje van Helmin Wiels, de Don Quichotte van de Benedenwinden, de dapperste van allemaal, die het onderspit dielf.
Plasterk hield het bijna niet droog.
Waarom laten we ons dit overkomen?
Waar is de nuance in deze kwestie?
Ik weet dat het een bijna verloren strijd is, maar mag het in de discussie over corruptie ook nog een beetje over feiten gaan?
Die zijn er namelijk nauwelijks.
En als er al onderzoek naar gedaan wordt, ondermeer door de lokale onderzoekster Nelly Schotborgh, dan komt daar een veel gematigder beeld uit dan wat ik nu hoor.
Dus het is vooral heel veel perceptie, heel veel ‘hear-say’ en vooral: enorm veel emotie.
Dit thema is te beladen om hormonaal te bespreken.
Daar moet je serieus mee om gaan.
Ik bagatelliseer niet.
Wantoestanden moeten bestreden worden.
Maar dat doe je niet door mee te huilen met buitenlandse wolven, die voor het zinken van het Curaçaose schip waarschijnlijk allang vertrokken zijn.
Ik pleit voor een serieuze aanpak op basis van feiten.
Hopelijk is daar na de emotie rondom het heengaan van Wiels weer plaats voor.
Ratio.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *